Minął sierpień, minął wrzesień. Znów październik i ta jesień Rozpostarła melancholii mglisty woal. Nie żałuję letnich dzionków, Róż, poziomek i skowronków. Lecz jednego, jedynego jest mi żal. Addio, pomidory! Addio, ulubione Słoneczka zachodzące Za mój zimowy stół! Nadchodzą znów wieczory Sałatki nie jedzonej, Tęsknoty dojmującej l łzy przełkniętej wpół. To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty, Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ W te witaminy przebogaty. Addio, pomidory! Addio, utracone! Przez długie złe miesiące Wasz zapach będę czuła. Owszem była i dziewczyna, l miłości pajęczyna, Co oplotła drżący dwukwiat naszych ciał. Porwał dziewczę zdrady poryw l zabrała pomidory Te ostatnie com schowane przed nią miał. Addio, pomidory! Addio, ulubione Słoneczka zachodzące Za mój zimowy stół! Nadchodzą znów wieczory Sałatki nie jedzonej, Tęsknoty dojmującej l łzy przełkniętej wpół. To cóż, że jeść ja będę zupy i tomaty, Gdy pomnę wciąż wasz świeży miąższ W te witaminy przebogaty. Addio, pomidory! Addio, utracone! Przez długie złe miesiące Wasz zapach będę czuła.